ဩဂုတ် ၂၄၊ ၂၀၂၆ | New Day Myanmar

မြန်မာနိုင်ငံကနေ ရိုဟင်ဂျာတွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ပြေးခဲ့တာ ၉ နှစ်ပြည့်လာချိန်မှာ နိုင်ငံတကာ လူသားချင်းစာနာမှုအကူအညီ လျော့ကျလာတာ၊ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဒုက္ခသည်စခန်းတွေက လူနေမှုအခြေအနေ ပိုဆိုးလာတာနဲ့ လုံခြုံပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နေရပ်ပြန်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်း မရှိသေးတာကြောင့် ရိုဟင်ဂျာအကျပ်အတည်း ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာနေပါတယ်။

၂၀၁၇ ခုနှစ် ဩဂုတ် ၂၅ ရက်ကစပြီး ရခိုင်ပြည်နယ်က ရိုဟင်ဂျာ ၇ သိန်းကျော်ဟာ မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးတွေကြောင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဘက် ထွက်ပြေးခဲ့ကြပြီး ယခင်ထွက်ပြေးလာသူတွေနဲ့ ပေါင်းရင် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်မှာ လက်ရှိ ရိုဟင်ဂျာ ၁ ဒသမ ၃၃ သန်းခန့် ရှိနေပါတယ်။ လုံခြုံပြီး ဆန္ဒအလျောက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြန်နိုင်မယ့် အခြေအနေကတော့ မပေါ်ပေါက်သေးပါဘူး။

ကုလသမဂ္ဂရဲ့ နောက်ဆုံးအချက်အလက်အရ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်း နေရပ်စွန့်ခွာသူ ၃ ဒသမ ၈ သန်းခန့် ရှိနေပြီး နိုင်ငံပြင်ပမှာ ဒုက္ခသည်နဲ့ ခိုလှုံခွင့်တောင်းခံသူ ၁ ဒသမ ၆၃ သန်းခန့် ရှိပါတယ်။ ဒါကြောင့် မြန်မာ့အရေးဟာ ကမ္ဘာပေါ်က အရှုပ်ထွေးဆုံးနဲ့ ကြာရှည်ဆုံး နေရပ်စွန့်ခွာမှုအကျပ်အတည်းတွေထဲက တစ်ခုအဖြစ် ဆက်ရှိနေပါတယ်။

အကူအညီငွေ လျော့ကျလာတာကြောင့် ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ စားနပ်ရိက္ခာအပါအဝင် အခြေခံအကူအညီတွေကို လျှော့ချနေရပြီး တချို့မိသားစုတွေဟာ တစ်ဦးကို တစ်လ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၇ ဒေါ်လာခန့်နဲ့ ညီမျှတဲ့ ရိက္ခာပမာဏသာ ရရှိနေတယ်လို့ လူသားချင်းစာနာမှုအဖွဲ့တွေက ပြောပါတယ်။

ဒုက္ခသည်စခန်းတွေမှာ အသက် ၁၈ နှစ်ကနေ ၂၄ နှစ်အတွင်း လူငယ် ၅ သိန်းခန့် အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ တရားဝင်အလုပ်အကိုင်နဲ့ အသိအမှတ်ပြုပညာရေးကို အပြည့်အဝ မရရှိကြဘူးလို့လည်း သိရပါတယ်။ အကူအညီသက်သက်နဲ့ အကျပ်အတည်းကို ရေရှည်ဖြေရှင်းလို့ မရတော့ဘူးလို့ လူသားချင်းစာနာမှုအဖွဲ့တွေက သတိပေးထားပါတယ်။

လူသားချင်းစာနာမှုအကူအညီ လျော့ကျလာတာနဲ့ အနာဂတ်မသေချာမှုကြောင့် ရိုဟင်ဂျာတွေနဲ့ တခြားမြန်မာနိုင်ငံသားတွေဟာ ပိုအန္တရာယ်များတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကနေ နိုင်ငံခြားထွက်ခွာဖို့ ကြိုးပမ်းလာကြပါတယ်။

၂၀၂၂ ဇန်နဝါရီကနေ ၂၀၂၆ ဇွန်လအထိ မြန်မာနိုင်ငံကနေ လူ ၃၈၇,၂၀၀ ခန့် ကုန်းလမ်းနဲ့ ပင်လယ်လမ်းတွေကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး အများစုက ကုန်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်လို့ ကုလသမဂ္ဂက ဆိုပါတယ်။

၂၀၂၆ ခုနှစ် ပထမ ၇ လအတွင်းမှာတော့ လူ ၅,၈၀၀ ကျော်ဟာ သင်္ဘော ၁၁၄ စီးနဲ့ ပင်လယ်ဖြတ်ထွက်ခွာဖို့ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး ၂၀၂၂ ခုနှစ်ကစပြီး စနစ်တကျ မှတ်တမ်းတင်လာတဲ့နောက် ပထမ ၇ လအတွက် အမြင့်ဆုံးအရေအတွက် ဖြစ်လာပါတယ်။ ခရီးသွားသူတွေရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်ဟာ အမျိုးသမီးနဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလိုပင်လယ်ခရီးတွေမှာ လူကုန်ကူးခံရတာ၊ ဖမ်းဆီးခံရတာ၊ အမြတ်ထုတ်ခံရတာနဲ့ ပင်လယ်ထဲ သေဆုံးပျောက်ဆုံးတာ စတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေပါတယ်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ရိုဟင်ဂျာဒုက္ခသည်တွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လက်ခံထားတဲ့ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် ကော့ဘဇားဒေသက ဒေသခံလူထုကိုပါ စီးပွားရေးဖိအား ထိခိုက်လာနေပါတယ်။ ဒေသခံမိသားစုတွေရဲ့ ဝင်ငွေကျဆင်းမှုနဲ့ အလုပ်အကိုင်ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေကြောင့် ရိုဟင်ဂျာအကျပ်အတည်းဟာ ဒုက္ခသည်တွေအတွက်တင်မကဘဲ အိမ်ရှင်အသိုင်းအဝိုင်းအတွက်ပါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပိုကြီးလာနေပါတယ်။

ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ဘက်ကတော့ ရိုဟင်ဂျာတွေကို လုံခြုံပြီး ဆန္ဒအလျောက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရခိုင်ပြည်နယ်ကို ပြန်ပို့နိုင်ရေးသာ ရေရှည်ဖြေရှင်းချက် ဖြစ်တယ်လို့ ဆက်လက်ပြောထားပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း လုံခြုံရေးနဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေ မတည်ငြိမ်သေးတာကြောင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် နေရပ်ပြန်ရေးအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လမ်းကြောင်း မပေါ်ပေါက်သေးပါဘူး။

နိုင်ငံတကာအကူအညီ ဆက်လျော့နေပြီး နိုင်ငံရေးအဖြေ မရရှိရင် ရိုဟင်ဂျာတွေ အန္တရာယ်များတဲ့ ခရီးလမ်းတွေကနေ ထပ်မံထွက်ခွာတာ ဆက်ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နဲ့ ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေကလည်း ဖိအားပိုကြီးလာနိုင်တယ်လို့ လူသားချင်းစာနာမှုအဖွဲ့တွေက သတိပေးထားပါတယ်။